فلسفه وسعت رزق و عوامل افزايش روزي
بسم رب الشهدا و الصدیقین
رزق بخشش پي در پي و عطاي هميشگي است و هرگونه بهره اي است که خداوند نصيب بندگان خود مي کند؛ دنيوي باشد چون خوراکي ها و يا اخروي مانند رزق شهيدان والامقام که «بل احيا عند ربهم يرزقون»، ظاهري باشد مثل مسکن و يا باطني، پنهان و معنوي مانند عقل، فهم، علم و ايمان. چنانچه در دعاها به اين رزق ارزشمند اشاره هاي فراوان شده است. گاه طلب رزق معنوي همانند حج مي کنيم و مي گوييم: اللهم ارزقني حج بيتک الحرام؛ زماني روزي خود را در توفيق اطاعت و دوري از معصيت مي بينيم و از خداوند مي خواهيم که: اللهم ارزقني توفيق الطاعه و بعد المعصيه؛ و يا برترين مرگ را که چهره اي سرخ اما سيرتي سبز از سعادت داد، طلب مي کنيم و مي گوييم: اللهم ارزقني الشهاده في سبيک. از آنجا که رزق افراد روز به روز استمرار مي يابد، آن را «روزي» گويند. «معاش» واژه ديگري است که گاه به صورت مترادف، همراه با رزق و روزي بيان مي شود، اما معناي حقيقي آن «آذوقه» و يا آنچه با آن زندگي مي کنند، است. خداوند متعال در قرآن رويگردانان از ياد خدا را به «زندگي توام با سختي و تلخي» هشدار مي دهد. همان گونه که نيکوکاران سخت کوش را به «زندگاني رضايتمند» نويد مي دهد. نکته اي که فراتر از نگاه هاي ظاهري ما به جلوه هاي زندگاني وجود دارد، توجه به پديد آورنده تمامي نعمت ها و مواهب است که هر يک در چهره رزق در اختيار ما قرار گرفته است و برخي برتر از بقيه هستند مانند خرد و انديشه، استعداد و قابليت هاي وجودي، دانش و بينش و سلامت و سعادت. چنين باور گرانبهايي بنيان نگرش انسان به جهان هستي است که دستاوردهايي چون شناخت خود، احساس وظيفه سنگين در برابر نعمت هاي الهي، بينش يافتن نسبت به فلسفه نعمت ها در دست افراد، مسئوليت انسان در جامعه خويش و پي ريزي فردايي روشن و بهره وري از رزق هاي مادي و معنوي، خواهد داشت. اين نگاه برابر غرور قاروني است که خود را صاحب اختيار تمامي امکانات دانسته و نوعي حريم و برتربيني براي خود قائل بود، بدون آنکه توجهي به تعهد انساني و مسئوليت الهي خويش کند و هر يک از استعدادها و دارايي ها را وديعه اي بيش نداند که آثار هر يک باقي و تمامي آنان فاني خواهد شد. امير مومنان علي (ع) با توجه به اين نگرش روشنگرانه مي فرمايد: «خداوند متعال روزي همه را تضمين کرده و قوت آنان را معين ساخته است ... هر کس زنده باشد، روزيش بر اوست و هر کس بميرد، بازگشتش به سوي اوست ... روزي ها را مقدر و اندازه گيري کرد، گاهي کم و گاهي زياد و به تنگي و وسعت، به طور عادلانه، تقسيم فرمود تا هر که را بخواهد، به وسعت روزي و يا تنگي آن بيازمايد و با آن «شکر» و «صبر» غني و فقير را مورد آزمايش قرار دهد. سپس روزي وسيع را با فقر و بيچارگي درآميخت و تندرستي را با حوادث دردناک توام نمود. دوران شادي و سرور را با غصه و اندوه مقرون ساخت. سرآمد زندگي را آفريد و آن را گاهي طولاني و گاهي کوتاه قرار داد ...»
اللهم صلی علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و اهلک عدائهم اجمعین
+ نوشته شده در پنجشنبه ۲۱ مهر ۱۳۹۰ ساعت 12:3 توسط عبدالله صادقی
|
